underground beeps.

Ιανουαρίου 25, 2010

Ξέρεις, συνειδητοποιώ ότι πολλές αναμνήσεις μου το τελευταίο τετράμηνο σχετίζονται με το tube – βλέπεις, έτσι το λέμε το μετρό εδώ στα… λονδίνα. Όχι γιατί συμβαίνει τίποτα συνταρακτικό εκεί. Απλά είναι χρόνος νεκρός. Κι έτσι το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να παρατηρείς και να σκέφτεσαι. Ξέρεις, μ’ αρέσει πολύ να παρατηρώ τους ανθρώπους. Και εκεί, στις υπόγειες διαδρομές, έχει πολλούς ανθρώπους για να παρατηρήσεις.

Πάντα στέκομαι δεξιά στις κυλιόμενες. Δηλαδή στην αρχή κάποιες φορές πήγαινα από τα αριστερά, ανέβαινα ή κατέβαινα μαζί τους – ήμουνα βλέπεις… βιαστικός. Μετά συνειδητοποίησα ότι δεν είχε νόημα. Κουραζόμουν. Ειδικά όταν ανέβαινα. Ξέρεις, στο Λονδίνο κάποιες κυλιόμενες είναι ατελείωτες. Και, ξέρεις, τα ρίχτια στις κυλιόμενες είναι πιο μεγάλα – γιατί δεν είναι σχεδιασμένες για να τις ανεβοκατεβαίνεις αλλά για να σε ανεβακοτεβάζουν αυτές. Και όσο πιο ψηλά είναι τα ρίχτια τόσο πιο πολύ κουράζεσαι. Ρίχτι, αν δεν ξέρεις, είναι το ύψος του σκαλιού. Βέβαια έχω σκεφτεί και ότι μπορεί να φταίει το ότι είμαι αγύμναστος. Σημασία όμως έχει ότι κουραζόμουν. Και, ξέρεις, η διαφορά θερμοκρασίας σε σχέση με έξω είναι μεγάλη. Κι αν είσαι… βιαστικός, ιδρώνεις. Και επίσης παρατηρούσα λιγότερα. Κι εμένα μ’ αρέσει να παρατηρώ, στο ξανάπα. Στην τελική κέρδιζα 1 λεπτό, άντε 2 στην καλύτερη. Δεν αξίζει. Να κουράζομαι. Και να ιδρώνω. Και κυρίως να μην παρατηρώ. Για να κερδίσω 2 λεπτά. Στην καλύτερη. Κι έτσι πια δεν είμαι… βιαστικός.

Στέκομαι, λοιπόν, στα δεξιά. Και μια μέρα με προσπέρασε ένας τύπος. Δηλαδή με προσπερνάνε δεκάδες κάθε μέρα. Ξέρεις, αυτοί που πάνε από τ’ αριστερά. Οι… βιαστικοί. Αλλά κανείς δεν με έχει ξαναπροσπεράσει έτσι. Ξανθός, με φουντωτά μαλλιά, και κάτι σαν ράστα – σαν περούκα ένα πράγμα. Το παντελόνι να κάθεται λίγο πιο χαμηλά – ξέρεις, να φαίνεται και λίγο μποξεράκι. Έχω κι εγώ τέτοια παντελόνια. Και ήταν και αδύνατος. Πολύ. Και φαινόταν ψηλότερος απ’ ότι πραγματικά ήταν. Είχε και τα χέρια στις τσέπες. Αυτός, που λες, κατέβαινε τις σκάλες δύο-δύο και χοροπηδώντας. Με παρακολουθείς, ε; Τις κυλιόμενες. Με τα πόδια ελαφρώς ανοιχτά. Πατούσε κάθε σκαλί με τη μύτη του ποδιού και… «πετούσε» για το επόμενο. Μου φάνηκε ότι κατέβηκε αστραπιαία. Και φυσικά το διασκέδαζε να τις κατεβαίνει έτσι. Κι εγώ το διασκέδασα. Που τις κατέβαινε έτσι. Εγώ, πάλι, νομίζω ότι αν προσπαθούσα να το κάνω θα ξόδευα και τις εφτά ζωές μου σε μια σκάλα. Κυλιόμενη.

Ξέρεις, όταν μπαίνω στον υπόγειο υπάρχουν φορές που χαμηλώνω τη μουσική από τα ακουστικά. Δεν άκουγα πάντα μουσική στο δρόμο. Στο Λονδίνο ξεκίνησα. Τη χαμηλώνω για να ακούω το τραγούδι που παίζει αυτός ο τύπος. Στη γωνία. Πριν την τελευταία στροφή για τις πλατφόρμες. Που είναι κάθε μέρα διαφορετικός. Τη δυναμώνω ξανά όταν μπαίνω στο τρένο. Οι ράγες κάνουν πολύ θόρυβο. Μια μέρα με προσπέρασε μια κοπέλα. Ξέρεις… βιαστική. Όταν έφτασα στη γωνία την είδα εκεί. Έψαχνε να βρει ψιλά να πετάξει στον μουσικό. Εγώ είχα χαμηλώσει την ένταση από τα ακουστικά μου. Δεν μπορούσε να βρει ψιλά. Ήταν στενή η τσέπη. Ή ήταν κάπου θαμμένα στην τσάντα. Δεν θυμάμαι τι από τα δύο. Και γι’ αυτό μπόρεσα ν’ ακούσω το τρένο να πλησιάζει στην πλατφόρμα. Ήθελε πολύ να το προλάβει. Φάνηκε στην έκφραση του προσώπου της όταν άκουσε τους τροχούς να τρίζουν καθώς το τρένο φρέναρε. Δεν μπορούσε να βρει ψιλά. Αλλά δεν έφυγε προτού τα βρει. Προτού του πετάξει 50 pennies. Δεν ξέρω αν το πρόλαβε το τρένο. Δεν έχει σημασία. Ούτε και γι’ αυτήν είχε.

Πετάω κι εγώ ψιλά στους μουσικούς. Όταν μου αρέσει αυτό που παίζουν. Το πως παίζουν. Τους πετάω για να ξανάρθουν. Ξέρεις, η μουσική τους μεταφέρεται στους διαδρόμους. Ακούγεται σε όλο τον υπόγειο. Μέχρι να μπεις στο τρένο. Κι εμένα μ’ αρέσει να περιμένω το τρένο και να ακούω την μουσική να έρχεται από κάπου που δεν μπορώ να προσδιορίσω πάντα από που. Μετά δυναμώνω την ένταση στα ακουστικά μου. Για να μην ακούω τους τροχούς να τρίζουν. Και γιατί αντιλαμβάνομαι τον κόσμο διαφορετικά όταν τον παρατηρώ ακούγοντας μουσική.

Advertisements

beep.

Ιανουαρίου 18, 2010

Σαν να κάνεις τσιγάρο μετά από χρόνια αποχής…

Ξέρεις, δεν είμαι καπνιστής. Ποτέ δεν υπήρξα. Αλλά είμαι σίγουρος ότι ακριβώς έτσι είναι.

Όταν το σταματήσεις, όσα χρόνια κι αν περάσουν, υπάρχουν στιγμές που το σκέφτεσαι. Κι αν φτάσει εκείνη η στιγμή και το ανάψεις… Έλα, μεταξύ μας, το απολαμβάνεις. Το ξέρω, είναι περίεργο – ξαναγίνεσαι κάτι που ήσουν κάποτε αλλά έπαψες να είσαι. Έπαψες;

Δέκα λεπτά. Τελευταία τζούρα. Το σβήνεις. Το πρώτο ή το τελευταίο;

Δεν ξέρεις. Αλλά χαμογελάς. Το απόλαυσες.

Βήμα. Το πρώτο. Μετά από καιρό. Στη blogόσφαιρα. Που τόσο αγάπησα. Που τόσο αγαπώ.